1. mr.nobody kimi həyatda etdiyimiz seçimlərin bizi nə qədər fərqli yönlərə apara biləcəyini göstərən film. ingilislərin işlək ifadələrindən (bullocks!) və aksentlərindən diksindirməklə yanaşı, obrazların özünü aparma tərzi, danışığı qeyri-təbii gəldi. bəlkə də mədəniyyət və dövr fərqindəndir, söhbətləri və davranışları filmə baxdığımı tez-tez xatırladırdı. illərin kritiki olaraq, filmi bəyənmədim. amma mövzusu düşündürmədi deyə bilmərəm. mr.nobody ilə müqayisədə, film bir şeyləri izah etmədən sadəcə seçimləri göstərirdi və sonda "yaxşı ki, bunu seçdi" deyə biləcəyimiz bir seçim olmadı. əksinə, daha çox fatalist cəhətdən yanaşılıb. "seçimlərindən asılı olmayaraq, baş verməli olan onsuz da baş verəcək." mesajı güclü idi. bu filmin gəldiyi subyektiv nəticə idi və izləyiciləri istədikləri "happy ending"lə təmin edir deyə qane edici ola bilər. mənim üçün gələcək bilinməzlikdən ibarət olduğundan, "hər şeyin xeyirlisi olacaq" düşüncəsi fatalist də yox, sadəcə optimist yanaşma kimi gəlir. təbii ki, hər şeyin yaxşıya və xeyirə doğru olacağını ümid etməliyik ki, mövcudluğumuzu sürdürə bilək. əks halda hər on adamdan birində rast gəlinən, günümüz insanlarına yad olmayan xəstəliyə – depressiyaya yoluxarıq. statistikanı özümdən uydurmuşam, amma düz olduğuna inanaraq yazdım.

digər tərəfdən, seçimlərimizin doğru/yanlış olması da mübahisəlidir. a'nı seçsən gözün b'də, b'ni seçsən həm a'da, həm də c'də qalacaq. gərək onda yerindən tərpənməyəsən. amma onun özü də d variantı ola bilər. etmədiyin seçimlərin də etdiklərin qədər nəticələri var və sonda istədin-istəmədin qatlaşmalısan. yəni oyundan çıxa bilmirsən, müddət bitəndə sən də eyni yerə gedəcəksən. cənnətə, cəhənnəmə, heç bir yerə. orasını bilmirəm.

ona görə də, seçimlərimdən peşman olmaqdansa ikiəlli yapışıram. səhv də olsa, düz də olsa, ən azından bilirəm ki, öz seçimimdir. belə şeylərə görə özünü günahlandırmaq, başqasını günahlandırmaqdan daha asandır. çünki bütün həyatını özünlə sürəcəyin üçün barışmağa məcbursan.